Główny / Wrzód

Antybiotyki do leczenia infekcji jelit

Wrzód

Infekcja jelitowa, oprócz objawów zatrucia (osłabienie, ból głowy, zawroty głowy) i odwodnienia, objawia się zwykle biegunką kilka razy dziennie. Eksperci identyfikują około 40 rodzajów patogenów biegunki, obejmują pięć wirusów.

Ponieważ artykuł koncentruje się na stosowaniu antybiotyków w infekcjach jelitowych, natychmiast stwierdzamy, że nie wspomnimy o infekcji wirusowej (na przykład zmiany rotawirusowe, jelitowa forma grypy), leki przeciwbakteryjne nie wpływają na te mikroorganizmy.

Ponadto nie każda biegunka jest zwykle spowodowana infekcją. Istnieje wiele chorób przewodu żołądkowo-jelitowego, którym towarzyszy zwiększona perystaltyka i częste stolce (dyskinezy, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zapalenie wątroby, infekcje pasożytnicze i pasożytnicze). W przypadku zatrucia pokarmowego leki przeciwbakteryjne są bezużyteczne.

Antybiotyki stosowane w zakażeniach jelit u dorosłych i dzieci są stosowane tylko wtedy, gdy istnieją dowody na badania bakteriologiczne potwierdzające główną rolę niektórych patogennych mikroorganizmów w przebiegu klinicznym choroby.

Na jakie patogeny jelitowe powinien działać antybiotyk?

Eksperci szacują, że stosowanie antybiotyków przeciwko infekcjom jelitowym jest uzasadnione tylko w 20% przypadków. Badanie patogenów wykazało, że warunkowo patogenna (opcjonalna) flora jelitowa może się do nich przemienić.

Są to mikroorganizmy, które normalnie żyją wraz z pożytecznymi bifidobakteriami i laktobakteriami, stanowiącymi zaledwie 0,6% wagowo, zlokalizowanymi głównie w jelicie grubym. Do grupy należą gronkowce (złoty i naskórkowy), Klebsiella, Proteus, Clostridia, enterobakterie, kilka rodzajów grzybów drożdżowych.

Funkcje opcjonalnej flory obejmują udział w rozkładzie białka zwierzęcego przed utworzeniem indolu i skatolu. Substancje te w umiarkowanych ilościach mają stymulujący wpływ na perystaltykę jelit. Gdy nadmierne wykształcenie występuje biegunka, wzdęcia, zatrucia organizmu.

Różni badacze E. coli przypisują ją do normalnej flory, a następnie warunkowo patogennie. Kolonizuje błonę śluzową jelit u noworodka od pierwszych dni po urodzeniu. Jego masa wynosi 1/100 procent w stosunku do zawartości bifidobakterii i pałeczek kwasu mlekowego, ale jej użyteczne właściwości stają się niezastąpione:

  • uczestniczy w rozpadzie i absorpcji laktozy;
  • potrzebne do syntezy witamin K i B;
  • wydziela substancje antybiotykopodobne (kolce), które hamują wzrost własnych patogennych szczepów;
  • związane z aktywacją ogólnej i lokalnej odporności.

Patogenne patogeny powodujące chorobę zakaźną obejmują: Salmonella, Shigella, Clostridia, Vibrio cholerae, poszczególne szczepy gronkowca. Raz w ludzkim ciele, energicznie rozmnażają się w jelitach, wypierają zdrową florę, zakłócają proces trawienny. Niektóre mikroorganizmy są zdolne do wytwarzania toksyn, które powodują dodatkowe zatrucie.

Do leczenia patologii na przydatnej liście antybiotyków powinny należeć leki, które mają niezaprzeczalnie ukierunkowany wpływ na te patogeny. Należy zauważyć, że w analizie kału najczęściej ujawniała się flora mieszana.

Wymagania dotyczące antybiotyków w przypadku zakażeń jelitowych

Aby zapewnić najbardziej skuteczne działanie wybranego leku, należy:

  • po przejściu przez usta w tabletkach kapsułki, zawiesiny nie neutralizują soku żołądkowego i chodzą do jelit;
  • mają niską zdolność wchłaniania w górnych częściach w celu odkażenia wszystkich części okrężnicy;
  • dobrze łączą się z innymi lekami przeciwbakteryjnymi z serii sulfanilamidów (Salazodimethoxin, Phtalazol) i detoksykacji (Smecta);
  • nie wpływają niekorzystnie na pacjenta.

Który antybiotyk uważany jest za najlepszy?

Najlepszy lek można uznać za ten, który ma szerokie spektrum działania (od razu na kilka patogenów), w jak największym stopniu wpływa na bakterie chorobotwórcze i jest minimalnie niebezpieczny dla organizmu. Absolutnie bezpieczne antybiotyki nie istnieją. Mają bardziej lub mniej wyraźny toksyczny wpływ na wątrobę, nerki, komórki mózgu, tworzenie się krwi.

Jako powikłania i przeciwwskazania w instrukcji użytkowania są:

  • ograniczenia w używaniu w dzieciństwie i podczas ciąży;
  • niewydolność wątroby i nerek;
  • wyraźny arterioskleroza mózgu i udar;
  • choroba psychiczna;
  • anemia;
  • zaburzenia krwawienia;
  • nadwrażliwość objawiająca się reakcjami alergicznymi.

Niektórzy pacjenci piją leki w domu i nie życzą sobie wizyty u lekarza. Powodem jest obawa, że ​​są hospitalizowani na oddziale chorób zakaźnych, zmusią ich do podjęcia testów. Taka "taktyka" prowadzi do rozwoju wielorakiej oporności u ludzi, a następnie do braku wyników działania antybakteryjnego.

Kiedy są wyświetlane?

Przekazanie analizy do badania oznacza sprawdzenie wyraźnych wskazań do stosowania antybiotyków, objawów stanu zapalnego i zakaźnego patogenu (leukocyty, duże ilości śluzu, zanieczyszczenia krwi są wykrywane w kale, zwiększony ESR, leukocytoza, zmiana składu).

Obowiązkowe leczenie antybiotykami:

  • w duru brzusznym, salmonellozie, cholerze, czerwonce, escherichiozie i innych poważnych zakażeniach przewodu pokarmowego;
  • ciężki stan pacjenta, wyrażone zaburzenia jelitowe z objawami odwodnienia oraz u dzieci, zwłaszcza niemowląt, jeśli przebieg choroby uważa się za umiarkowany;
  • objawy ogólnej sepsy i rozwój odległych ognisk infekcji;
  • zakażenie pacjentów z niedokrwistością hemolityczną, niedoborem odporności, na tle leczenia nowotworów;
  • obecność zakrzepów krwi w kale.

Antybiotyki do ostrej infekcji jelitowej

Duża liczba chorób, które częściej występują u dzieci w grupach zorganizowanych (przedszkolach, obozach letnich, oddziałach w szpitalach) w okresie letnim, nazywa się ostrymi infekcjami jelitowymi. Powodem jest naruszenie norm sanitarnych w instytucji, poważne niezgodności z zasadami przechowywania żywności, zakupów i gotowania.

Biegunka i gorączka występują natychmiast u wielu dzieci. Po wykryciu objawów infekcji, dzieci są izolowane i przekazywane do leczenia i obserwacji do działu infekcji dziecięcej. W tym momencie pracownicy kontroli sanitarnej sprawdzają, jak zidentyfikować przyczynę.

Dzieci ze stanem umiarkowanego zatrucia i umiarkowanym nasileniem nie muszą przyjmować antybiotyków. Zazwyczaj stan wskaźników zdrowotnych i zdrowotnych poprawia się po wyznaczeniu obfitego picia, sorbentów, bakteriofagów, diety.

Antybiotyki dodaje się do leczenia, jeśli nie występuje poprawa po 2-3 dniach lub w przypadku dokładnego wykrycia zakażenia patogenami wymagającymi obowiązkowego leczenia środkami przeciwbakteryjnymi.

Opis najpopularniejszych grup

Identyfikacja konkretnego patogenu zajmuje kilka dni. Wraz ze wzrostem ciężkości pacjentów, najbardziej odpowiednie zastosowanie antybiotyków o szerokim spektrum działania na mikroorganizmy. Zatrzymują dalszą reprodukcję lub zabijają bakterie. Najczęściej stosowane są następujące farmaceutyczne grupy leków.

Cefalosporyny

Cefabol, Claforan, Rocesim, Cefotaxime - niszczą syntezę białkowego płaszcza bakterii, działają na aktywne mikroorganizmy podczas wzrostu i rozmnażania, od 3 do 10% pacjentów daje krzyżową reakcję alergiczną z penicylinami, ceftriakson działa dłużej niż inne leki.

Fluorochinolony

Norfloksacyna, Normaks, Tsiprolet - blokują enzymy zaangażowane w budowę DNA sprawcy, dzięki czemu komórki umierają, leki nie są przepisywane pacjentom poniżej 18 lat, z niedoborem enzymu glukozo-6-dehydrogenazy, ciążą i karmieniem piersią, najsilniejszym efektem są cyprofloksacyna i ofloksacyna.

Aminoglikozydy

Gentamycyna, Nethromitsin, Neomycyna - zakłócają sekwencję łączenia aminokwasów w budowie białek przez mikroorganizm, mogą zatrzymać rozmnażanie. Leki grupy są aktywne przeciwko wrażliwym na oksacylinę szczepom gronkowców, a gentamycyna działa na enterokoki.

Wady obejmują zbyt mały zakres między dawką terapeutyczną i toksyczną. Mają one negatywne konsekwencje w postaci upośledzenia słuchu, aż do całkowitej głuchoty, zawrotów głowy, szumu w uszach, zaburzonej koordynacji ruchowej i toksycznego wpływu na nerki. Dlatego w przypadku infekcji jelitowych stosuje się tylko w ciężkich przypadkach sepsy.

Tetracykliny

Tetradox, Doksal, Vibramitsin - preparaty otrzymuje się z grzyba z rodzaju Streptomyces lub syntetycznie (Metatsiklin, Doxycycline). Mechanizm szerokiego działania opiera się na tłumieniu enzymów zaangażowanych w syntezę RNA, niszczeniu rybosomów komórek, pozbawiając je energii. Wśród Escherichia i Salmonella możliwe są szczepy oporne. W wysokich stężeniach leki zabijają bakterie.

Aminopenicyliny

Ampicylina, Monomityna - półsyntetyczne penicyliny mogą zakłócać syntezę komórkowych składników bakterii podczas wzrostu i rozmnażania. Wydalany z żółcią i moczem. Są bardziej podatne na reakcje alergiczne, dysbakteriozę.

Obecnie istnieje dość rodzajów syntetycznych leków z tych grup. Tylko specjalista może wybrać najbardziej wskazany antybiotyk. Brak wyników terapii jest wskaźnikiem oporności patogenu na stosowany lek.

Antybiotyki dla dorosłych

Oto najczęściej przepisywane leki przeciwbakteryjne.

Ceftriakson

Cefalosporyna, która może blokować rozmnażanie się shigelli, salmonelli, jelit Escherichia, Proteus. Jeśli gronkowce są oporne na metycylinę, wówczas utrzymuje się oporność na ceftriakson. W niezmienionej formie wchodzi z żółcią do jelita do połowy dawki.

Przeciwwskazane u wcześniaków i przy utrzymującej się żółtaczce, kobiety w ciąży i laktacji, z zaburzeniami jelit związanymi z ekspozycją na leki. Proszek w fiolkach rozcieńczony lidokainą, więc wstrzyknięcie jest bezbolesne.

Cyprofloksacyna

Wzmocniony przedstawiciel grupy fluorochinolonowej, synonim Tsiprobay, Quintor, Arfloks. 8 razy większa aktywność norfloksacyny. Ma szeroki zakres działań. Osiąga maksymalne stężenie po podaniu doustnym po 1,5-2 godzinach, z wprowadzeniem dożylnym - po 30 minutach.

Działa dobrze na infekcje jelitowe wywołane przez Salmonellę, Shigellę. Jest stosowany w zakażeniu pacjentów z rakiem. Dzienna dawka podzielona jest na 2 dawki w tabletkach lub kroplówkę dożylną.

Doksycyklina

Reprezentatywna tetracyklina, dobrze wchłonięta z jelita, maksymalne stężenie powstaje w żółci. Mniej toksyczne w porównaniu z innymi lekami z grupy. Długie opóźnienie w organizmie, do 80% jest wydalane z kałem.

Ampioks

Połączony preparat z grupy penicylin, obejmujący ampicylinę i oksacylinę, jest aktywny przeciwko Escherichia coli, protea. Aby wspierać dawkowanie terapeutyczne we krwi należy podawać domięśniowo 6 razy dziennie.

Lewomycetyna

Albo chloramfenikol - ma szeroką gamę efektów, jest stosowany w leczeniu osób dorosłych z infekcjami jelitowymi, tyfusem, cholerą. Ze względu na właściwości toksyczne (nasilona niestrawność, wymioty, zahamowanie tworzenia krwi, zapalenie nerwów, zaburzenia psychiczne) nie zaleca się leczenia dzieci w ciąży.

Co jest przepisywane w celu wyeliminowania infekcji jelit podczas ciąży?

W czasie ciąży biegunkę leczy się dietą, reżimem picia, enterosorbentami. Antybiotyki są stosowane tylko w przypadku poważnego stanu matki oczekującej, jeśli ryzyko powikłań przekracza prawdopodobieństwo negatywnego wpływu na płód.

Lekarze stosują leki o najniższej toksyczności i mają niską nasiąkliwość z jelita. Należą do nich Alpha Normiks, Amoxicillin, Ceftizin. Mianowany salmonellą, cholerą, czerwonką, identyfikujący Proteus, Shigella, Clostridia.

Antybiotyki w leczeniu zakażeń jelitowych u dzieci

Ze względu na dużą toksyczność i negatywny wpływ na organizm, dzieciom nie przepisuje się lewomycyny, używają ograniczonej ilości penicylin i tetracyklin. Pokazywanie mniej niebezpiecznych narkotyków. Ich dawkowanie oblicza się na podstawie wieku i masy ciała dziecka.

  • Rifaksymina (synonimy: Alpha Normiks, Rifacol, Spiraxin) to nisko toksyczny lek z grupy ryfamycyny, dlatego jest szeroko stosowany w leczeniu zakażeń jelitowych u dzieci. Zabija shigellę, enterobakterie, Klebsiella, Proteus, Staphylococcus, Enterococci, Clostridia. Przeciwwskazane w przypadkach wrzodu trawiennego i niedrożności jelit. Jest przepisywany w tabletkach lub zawiesinach.
  • Azytromycyna jest preparatem makrolidowym, pochodną erytromycyny. Narusza syntezę białek w komórkach drobnoustrojów. Mianowany w kapsułkach lub tabletkach. Przeciwwskazane w uszkodzeniach wątroby i nerek, w wieku poniżej 12 lat o masie mniejszej niż 45 kg. Skutki uboczne w postaci ubytku słuchu, agranulocytozy we krwi, drgawek, zaburzeń snu są rzadko obserwowane.
  • Cefix - działa na dowolne chorobotwórcze bakterie, gdy przyjmuje się je w kapsułkach lub zawiesinach, maksymalną dawkę tworzy się po 2-6 godzinach. Daje reakcję alergiczną krzyżową z preparatami cefalosporynowymi. Negatywne objawy (nudności, ból głowy, eozynofilia we krwi) są rzadko obserwowane.
  • Lekor, nowy lek przeciwdrobnoustrojowy z grupy Nitrofuran, działa poprzez hamowanie aktywności układów enzymatycznych, które syntetyzują białka. Aktywny w identyfikowaniu większości patogenów w jelitach, nawet ich zmutowanych szczepów. Tworzy wysoką lokalną koncentrację na błonie śluzowej jelita. Ma niewielki wpływ na pożyteczną florę. Łatwy w użyciu, ponieważ wymaga jednej dawki dziennej.

Czas trwania leczenia jest ustalany przez lekarza, zależy to od stopnia zniszczenia patogennej flory i przywrócenia normalnych testów, nasilenia stanu pacjenta. Nie można zmienić miejsca przeznaczenia, dawki ani czasu trwania leczenia.

Przedawkowanie

Jeśli dawkowanie nie zostanie prawidłowo określone, antybiotyki wykazują właściwości ujemne. Na przykład przyjmowanie Cefotaksymu może być skomplikowane w wyniku drgawek, upośledzenia świadomości. Ofloksacyna powoduje zawroty głowy, senność. Podczas leczenia azytromycyną można zmniejszyć utratę słuchu.

Prawie wszystkie leki mogą wywierać toksyczny wpływ na wątrobę, hamują funkcję tworzenia krwi. W badaniach krwi następuje zmiana w zawartości komórek, co zwiększa stężenie enzymów wątrobowych.

Leczenie antybiotykami wymaga badań kontrolnych. W przypadku jakichkolwiek nieprawidłowości zaprzestań przyjmowania leku. Jeśli dawka zostanie dramatycznie zwiększona z powodu przypadkowego zatrucia, należy przepłukać żołądek i zażyć enterosorbent.

Dodatkowe leczenie

W infekcjach jelitowych biegunka jest ochronna, więc nie obawiaj się częstych biegunki. Wraz z kałem pojawiają się pozostałości patogennej flory. Wzmocnienie oczyszczania jelit można osiągnąć przez przyjmowanie sorbentów (węgiel aktywny, enterosorbent, smekta).

Zarówno dziecko, jak i dorosły muszą pić dużo płynów, aby przywrócić utracony płyn. Możesz pić przegotowaną wodę, wywar z rumianku, kory dębu, szałwi, zakwaszoną zieloną herbatę. Dieta pomaga oczyścić jelita i zmniejszyć podrażnienia. Nie możesz brać pikantnych, smażonych potraw.

Konieczne jest chwilowe przejście do płynnej owsianki na wodzie, niegotowanego bulionu z kurczaka z grzankami, ryżem i bulionem z owsa. Aby przywrócić normalną florę jelitową po kuracji antybiotykowej, lekarze zalecają przyjmowanie probiotyków zawierających bifidobakterie i pałeczki kwasu mlekowego.

Leczenie antybiotykami jest najtrudniejsze dla osób z przewlekłymi zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Po ukończeniu kursu należy sprawdzić biochemiczne badania krwi, możliwe jest przeprowadzenie nadzwyczajnego leczenia. Leki przeciwbakteryjne są stosowane tylko w niektórych wskazaniach. Ściśle zabronione w celu zapobiegania.

Zastosowanie antybiotyków w infekcjach jelitowych

Antybiotyki do infekcji jelitowych są często stosowane w leczeniu. Ale można je stosować tylko wtedy, gdy są pozytywne wyniki badania bakteriologicznego.

W wirusowych zmianach przewodu pokarmowego stosowanie jakiegokolwiek antybiotyku jest bezużyteczne, a nawet szkodliwe. Samoleczenie tymi lekami jest najeżone niebezpieczeństwem.

Jakie patogeny są lekami przeciwbakteryjnymi

W chorobach przewodu pokarmowego antybiotyki są stosowane w około 20% wszystkich przypadków klinicznych. Jednocześnie rozwijają się choroby spowodowane aktywnością patogennych organizmów żyjących w jelicie grubym oraz korzystnymi lakto i bifidobakteriami.

Grupa chorobotwórcza obejmuje:

  • złoty i naskórkowy gronkowiec;
  • Klebsiella;
  • protea;
  • clostrilia;
  • Escherichia;
  • enterobakterie;
  • grzyby drożdżowe.

Wszystkie te patogeny są aktywowane w ludzkim ciele tylko wtedy, gdy zmniejsza się odporność. Podczas gdy on zmaga się z infekcją, nie obserwuje się objawów tej choroby.

E. coli w niektórych przypadkach jest florą normalną i warunkowo patogenną. Jest obecny w ludzkim ciele od pierwszych dni życia.

Mikroorganizm jest niezbędny do utrzymania prawidłowej równowagi mikroflory jelitowej i funkcji przewodu pokarmowego. W przypadku porażek w pracy odporności pręty nie są w stanie poradzić sobie z obowiązkami, a objawy przewodu pokarmowego wysuwają się na pierwszy plan.

Wreszcie, antybiotyki muszą działać na drobnoustroje powodujące ciężkie infekcje żołądkowo-jelitowe.

  • Salmonella;
  • Shigella;
  • Botulizm Clostridium;
  • wulrioza cholery;
  • niektóre odmiany gronkowców.

Co znaczy "dobry" antybiotyk

Najlepszy lek to taki, który ma szerokie spektrum działania. Powinien wpłynąć w jak największym stopniu na mikroorganizmy wywołujące choroby i być minimalnie szkodliwy dla organizmu.

Nie ma leków przeciwbakteryjnych, które są całkowicie bezpieczne dla ludzi, ale są też takie, które mają najmniej skutków ubocznych.

Istnieją takie wymagania dotyczące antybiotyków stosowanych w leczeniu schorzeń jelitowych:

  • Lek nie powinien być neutralizowany treścią jelitową i sokiem żołądkowym po podaniu doustnym.
  • Nie powinien być maksymalnie wchłaniany w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Jest to ważne, aby zmaksymalizować sanityzację odcinka jelita grubego.
  • Środki detoksykujące takie jak Smecta nie powinny go neutralizować. Lek musi być dobrze łączony z innymi lekami i sulfonamidami.
  • Narzędzie nie powinno pogarszać zdrowia osoby.

Kiedy muszę leczyć się antybiotykami?

Akceptacja leków przeciwbakteryjnych jest uzasadniona w takich przypadkach:

  1. Pojawienie się objawów zapalenia w żołądku i jelitach wywołanych narażeniem na patogeny.
  2. Ciężki stan pacjenta, wywołany ciężką chorobą jelit, odwodnienie.
  3. Pojawienie się objawów sepsy, rozwój odległych ognisk zakaźnych.
  4. Dur brzuszny.
  5. Salmonelloza.
  6. Cholera.
  7. Dyzynteria.
  8. Inne ciężkie zakaźne choroby jelit.
  9. Zakażenie pacjentów cierpiących na hemolityczne typy niedokrwistości, niedobory odporności.
  10. Infekcja na tle leczenia przeciwnowotworowego.
  11. Wykrywanie zakrzepów krwi w kale.

Dlaczego potrzebujemy antybiotyków w ostrych infekcjach jelitowych

W ostrych zakażeń jelitowych zakaźnych zrozumieć choroby, które występują w lecie w placówkach opieki zdrowotnej dla dzieci, instytucje medyczne. Przyczyny ich rozwoju są niezgodne z podstawowymi zasadami higieny.

Kiedy pojawiają się pierwsze oznaki patologii, takie jak biegunka, gorączka i ból brzucha, pacjent jest izolowany.

Jeśli po 2 dniach leczenia zachowawczego (nadmierne picie, przyjmowanie chelatorów, bakteriofagów i innych leków) nie ma oznak poprawy, wskazane jest przepisanie antybiotyków. Pomogą szybko poradzić sobie z chorobą.

Najbardziej skuteczny sposób

W przypadku patologii zaleca się stosowanie leków o dużym spektrum działania. Skutecznie zatrzymują dalszą reprodukcję mikroorganizmów, blokując wytwarzanie przez nie toksycznych substancji.

Najczęściej do leczenia za pomocą leków z tej listy antybiotyków:

  1. Cefalosporyny. Należą do nich Cefabol, Klaforan, Rocefim, Cefotaxime. Mają szkodliwy wpływ na procesy biosyntezy białek w komórkach bakteryjnych, na dojrzałych formach bakterii. Ceftriakson działa dłużej niż inne leki.
  2. Fluorochinolony. Należą do nich Normaks, Norfloxacin, Tsiprolet. Preparaty skutecznie blokują enzymy biorące udział w tworzeniu bakteryjnego DNA. Najsilniejsze są działania ofloksacyny i ciprofloksacyny.
  3. Aminoglikozydy. Należą do nich neomycyna, gentamycyna. Niszczy sekwencyjną strukturę aminokwasów podczas syntezy białek, co prowadzi do śmierci mikroorganizmu.
  4. Tetracykliny. Najczęściej stosowanymi lekami są Tetradox, Vibramicin, Doksal, Doxycycline. Hamują syntezę RNA w komórce bakteryjnej. Nieskuteczne w stosunku do poszczególnych szczepów Escherichia.
  5. Aminopenicyliny - Monomityna i Ampicylina - są półsyntetycznymi analogami pierwszej penicyliny antybiotykowej. Zakłócić rozwój bakterii.

Leki dla dorosłych

W przypadku choroby jelita grubego często przepisywane są leki, takie jak ceftriakson, cefalosporyna, cyprofloksacyna, pentor, arflox, norfloksacyna, doksycyklina, ampiox.

Fundusze te dobrze działają na patogeny, są wchłaniane z jelit, mają szerokie spektrum działania.

Powołanie chloramfenikolu jest uzasadnione w leczeniu ciężkich zakażeń - dur brzuszny, cholera.

Ma wyraźne działanie toksyczne (może powodować niestrawność, wymioty, zaburzenia psychiczne), dlatego jest stosowany z dużą ostrożnością.

Zastosowanie antybiotyków w przenoszeniu dziecka i HB

Podczas ciąży i karmienia piersią leki przeciwbakteryjne są przeciwwskazane. Ściśle niedopuszczalne ich powołanie w pierwszym trymestrze. Zazwyczaj leczenie jelit polega na diecie, poprawie reżimu picia, przyjmowaniu enterosorbentów.

Receptura leków przeciwbakteryjnych jest uzasadniona tylko wtedy, gdy istniejące ryzyko dla matki i prawdopodobieństwo powikłań są znacznie większe niż potencjalny negatywny wpływ na rozwój płodu.

Jeśli to konieczne, stosowanie antybiotyków dla kobiet w ciąży, lekarz zatrzymuje wybór na najmniej toksyczne i skuteczne leki, takie jak Ceftydyna, Amoksycylina.

Leczenie dzieci

Dziecko nie może przepisać Levomitsetin ze względu na dużą toksyczność.

Ograniczone stosowanie leków z grupy penicyliny i tetracykliny. Zalecane są mniej toksyczne leki. Ich dawkowanie i sposób podawania określa się w zależności od wieku i wagi pacjenta.

Poniżej znajduje się lista leków stosowanych w leczeniu dzieci.

  • Rifaksymina (Rifacol) jest stosunkowo bezpiecznym lekiem. Mianowany w postaci tabletek i zawieszek.
  • Azytromycyna jest antybiotykiem należącym do makrolidów. Nie nadaje się dla dzieci poniżej 12 lat. Zakazany w przypadku patologii wątroby i nerek.
  • Cefix wpływa na wszelkie patogeny. Efekt obserwuje się już 2 godziny po podaniu doustnym.
  • Lekor - lek związany z nitrofuranamem. Aktywny wobec dużej liczby patogennych patogenów infekcji jelitowej.

Skutki uboczne

Wszelkie antybiotyki mogą powodować szereg działań niepożądanych u ludzi.

Najczęstsze z nich to:

  1. Zaburzenia w przewodzie żołądkowo-jelitowym. Pacjenci najczęściej mają biegunkę, zaparcia, nudności lub wymioty. Ciężka biegunka może powodować odwodnienie. Przy użyciu leków w postaci iniekcji zjawiska te obserwuje się znacznie rzadziej.
  2. Niedobór witaminy K. Przejawia się w postaci krwawienia z nosa, krwiaków. Najczęściej efekt ten jest sprowokowany przez tetracykliny.
  3. Alergie mogą powodować antybiotyki. W niektórych przypadkach alergie mogą mieć ciężki przebieg i stanowić zagrożenie dla życia ludzkiego.
  4. Candidiasis. Jest to spowodowane patologiczną reakcją organizmu na antybiotyk.
  5. Uszkodzenie wątroby i nerek występuje podczas przyjmowania dużych dawek leków. Aminoglikozydy mogą powodować najpoważniejsze zatrucia.
  6. Klęska układu nerwowego objawia się bólem głowy, zawrotami głowy.
  7. Podczas przyjmowania Levomitsetina obserwuje się naruszenie krwi.

W przypadku przedawkowania leków, te działania niepożądane zwiększają się. To samo obserwuje się w przypadku połączenia leczenia antybiotykami i spożycia alkoholu. W tym ostatnim przypadku występuje silne zatrucie organizmu.

Przeciwwskazania

Istnieją pewne zakazy dotyczące stosowania tych leków:

  • ciąża;
  • laktacja;
  • ostra niewydolność nerek i wątroby, a także przewlekłe patologie tych narządów w zdekompensowanym stanie;
  • choroby krwi.

Jak przywrócić ciało po leczeniu

Podczas leczenia zaburzona jest mikroflora jelitowa. Dlatego zaraz po zakończeniu leczenia zaleca się przyjmowanie preparatów probiotycznych, aby zapobiec rozwojowi dysbiozy.

Instrukcje specjalne

Przed użyciem jakiegokolwiek produktu z tej grupy, zaleca się skonsultować z lekarzem. Stosowanie leków antybiotycznych w samoleczeniu jest ściśle przeciwwskazane.

Pacjent może nie wiedzieć, czy naprawdę potrzebuje tak silnych środków. Być może jego choroba rozwija się z powodu infekcji wirusowej, kiedy antybiotyki są zabronione.

Wszystkie takie środki są przepisywane tylko wtedy, gdy znana jest drobnoustrojowa choroba jelit. W przypadku ostrego zatrucia pokarmowego jest całkiem możliwe bez leku.

Zgodność z zasadami przyjęć zapewnia minimalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i poważnych konsekwencji leczenia.

Antybiotyki na zapalenie jelita grubego

W artykule opisano, które antybiotyki na zapalenie okrężnicy mogą mieć działanie terapeutyczne. Wskazano główne leki przeciwbakteryjne, podano instrukcje ich stosowania.

Zapalenie okrężnicy jest procesem zapalnym w jelicie grubym. Może być zakaźny, niedokrwienny i leczniczy. Zapalenie okrężnicy jest przewlekłe i ostre.

Głównymi objawami zapalenia jelita grubego są: ból brzucha, obecność krwi i śluzu w kale, nudności i zwiększona potrzeba opróżnienia jelita.

Należy je rozważyć bardziej szczegółowo:

Ból Ma głupią, bolesną postać podczas zapalenia jelita grubego. Miejscem występowania bólu jest dolna część brzucha, najczęściej boli go lewa strona. Czasami trudno jest określić dokładną lokalizację bólu, ponieważ rozprzestrzenia się on w jamie brzusznej. Po jedzeniu, każdym trzęsieniu (jazda, bieganie, szybkie chodzenie), po lewatywach ból staje się silniejszy. Osłabia po opróżnieniu jelit, lub gdy gazy zniknęły.

Niestabilne krzesło. U 60% pacjentów występuje częsta, ale nie obfita biegunka. Charakteryzuje się nietrzymaniem stolca i próchnicą w nocy. Pacjenci mają naprzemienne zaparcia i biegunkę, chociaż ten objaw charakteryzuje wiele chorób jelit. Jednak, gdy zapalenie jelita grubego w kale jest krew i śluz.

Wzdęcia, wzdęcia. Pacjenci często doświadczają wzdęć i wzdęć w jamie brzusznej. Wzrasta tworzenie się gazu w jelicie.

Tenezema. Pacjenci mogą odczuwać pragnienie opróżnienia jelita, a podczas podróży do toalety wydzielina jest wydzielana. Objawy zapalenia jelita grubego mogą przypominać objawy zapalenia odbytnicy lub proktosigmoidów, które występują na tle uporczywych zaparć, a także z powodu zbyt częstego wywoływania lewatywy lub nadużywania środków przeczyszczających. Jeśli sigmoid lub odbytnica cierpi na zapalenie jelita grubego, to pacjent często doświadcza nocnika w nocy, a stolec z wyglądu przypomina owcze odchody. W stolcu znajduje się również śluz i krew.

Antybiotyki na zapalenie jelita grubego są przepisywane, jeśli przyczyną ich wystąpienia jest infekcja jelit. Zalecane spożycie leków przeciwbakteryjnych na wrzodziejące zapalenie okrężnicy, z dodatkiem infekcji bakteryjnej.

W leczeniu zapalenia okrężnicy można stosować antybiotyki, takie jak:

Preparaty z grupy sulfonamidów. Są stosowane w leczeniu łagodnego do umiarkowanego zapalenia jelita grubego.

Antybiotyki o szerokim spektrum działania. Są one przepisywane w leczeniu ciężkiego zapalenia okrężnicy.

Gdy leczenie antybiotykami jest opóźnione lub pacjentowi przepisano dwa lub więcej środków przeciwbakteryjnych, dysbakterioza prawie zawsze rozwija się u danej osoby. Użyteczna mikroflora zostaje zniszczona wraz ze szkodliwymi bakteriami. Stan ten pogarsza przebieg choroby i prowadzi do chronitalizacji zapalenia okrężnicy.

Aby zapobiec rozwojowi dysbakteriozy, na tle terapii przeciwbakteryjnej konieczne jest przyjmowanie leków probiotycznych lub leków z bakteriami kwasu mlekowego. Może to być Nystatyna lub Kolibakterin, które zawierają w swoim składzie żywe E. coli, propolis, ekstrakty z warzyw i soi, które w połączeniu pomagają normalizować pracę jelit.

Antybiotyki na zapalenie okrężnicy nie zawsze są potrzebne, więc lekarz powinien je przepisać.

Treść artykułu:

Wskazania do stosowania antybiotyków w zapaleniu okrężnicy

Kiedy zapalenie jelita grubego nie zawsze wymaga przyjmowania leków przeciwbakteryjnych. W celu rozpoczęcia leczenia antybiotykami należy upewnić się, że choroba była spowodowana infekcją jelitową.

Istnieją następujące grupy chorób zakaźnych jelit:

Bakteryjne zakażenie jelit.

Pasożytnicze zakażenie jelit.

Wirusowe zakażenie jelit.

Często zapalenie okrężnicy jest wywoływane przez bakterie, takie jak Salmonella i Shigella. W tym samym czasie u pacjenta rozwija się salmonelloza lub dyzenteria shigelle. Możliwe zapalenie jelit o charakterze gruźliczym.

Kiedy jelita są zainfekowane wirusami, mówią o grypach jelitowych.

Podobnie jak w przypadku infekcji pasożytniczych, mikroorganizmy, takie jak ameby, mogą wywoływać zapalenie. Choroba nazywa się amebiczną czerwonką.

Ponieważ istnieje wiele patogenów, które mogą wywoływać infekcje jelitowe, konieczna jest diagnostyka laboratoryjna. Pozwoli to zidentyfikować przyczynę zapalenia i zdecyduje, czy wziąć antybiotyki na zapalenie okrężnicy.

Lista antybiotyków stosowanych w zapaleniu okrężnicy

Furazolidon

Furazolidon jest lekiem przeciwbakteryjnym pochodzenia syntetycznego, przeznaczonym do leczenia drobnoustrojów i pasożytniczych chorób przewodu pokarmowego.

Farmakodynamika. Po zażyciu leku do środka dochodzi do naruszenia oddychania komórkowego i cyklu Krebsa w patogennych mikroorganizmach, które zamieszkują jelita. To prowokuje do zniszczenia ich błony lub błony cytoplazmy. Ulga stanu pacjenta po prima Furazolidone jest obserwowana szybko, nawet zanim cała flora chorobotwórcza zostanie zniszczona. Wynika to z ogromnego rozkładu drobnoustrojów i zmniejszenia ich toksycznego wpływu na organizm ludzki.

Lek ma działanie przeciw bakteriom i pierwotniakom, takie jak: Streptoccus, Staphylococcus, Salmonella, Escherichia, Shigella, Klebsiella, Proteus, Lamblia, Enterobacter.

Farmakokinetyka. Lek jest inaktywowany w jelicie, słabo wchłaniany. Z moczem wychodzi tylko 5% substancji czynnych. Być może jego kolorystyka jest brązowa.

Stosuj podczas ciąży. Podczas ciąży lek nie jest przepisywany.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na nitrofuranam, karmienie piersią, przewlekła niewydolność nerek (ostatni etap), wiek najmłodszego jednego roku, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.

Skutki uboczne. Alergia, wymioty, nudności. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych leku zaleca się przyjmowanie podczas posiłków.

Dawkowanie i sposób podawania. Dorośli wyznaczają 0,1-0,15 g 4 razy dziennie po posiłkach. Przebieg leczenia wynosi od 5 do 10 dni lub w cyklach 3-6 dni z przerwą 3-4 dni. Maksymalna dawka, jaką można przyjmować na dzień - 0,8 g, i jednorazowo - 0,2 g.

Dawka dla dzieci jest obliczana na podstawie masy ciała - 10 mg / kg. Otrzymaną dawkę dzieli się na 4 dawki.

Przedawkowanie W przypadku przedawkowania konieczne jest przerwanie podawania leku, przepłukanie żołądka, zażywanie leków przeciwhistaminowych, prowadzenie leczenia objawowego. Być może rozwój polneuritis i ostre toksyczne zapalenie wątroby.

Interakcje z innymi lekami. W tym samym czasie nie przepisuj leku z innymi inhibitorami monoaminooksydazy. Tetracykliny i aminoglikozydy wzmacniają działanie furazolidonu. Po zażyciu zwiększa wrażliwość organizmu na alkohol. Nie przepisuj leku Ristomycyna i Chloramfenikol.

Alpha Normix

Alpha Normix to lek przeciwbakteryjny z grupy rifamycyny.

Farmakodynamika. Ten lek ma szerokie spektrum działania. Ma patogenny wpływ na DNA i RNA bakterii, prowokując ich śmierć. Skuteczny lek przeciwko bakteriom Gram-ujemnym i Gram-dodatnim, bakteriom beztlenowym i tlenowym.

Lek zmniejsza toksyczne działanie bakterii na ludzką wątrobę, szczególnie w przypadku jej ciężkich zmian.

Nie pozwala bakteriom rozmnażać się i rozwijać w jelitach.

Koliduje z rozwojem powikłań choroby uchyłkowej.

Koliduje z rozwojem przewlekłego zapalenia jelit, redukując bodziec antygenowy.

Zmniejsza ryzyko powikłań po operacji na jelitach.

Farmakokinetyka. Po spożyciu nie jest wchłaniany, ani wchłaniany mniej niż 1%, tworząc wysokie stężenie leku w przewodzie żołądkowo-jelitowym. Nie wykryto we krwi, aw moczu można wykryć nie więcej niż 0,5% dawki. Pochodne kałowe.

Stosuj podczas ciąży. Nie zaleca się stosowania w czasie ciąży i laktacji.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na składniki, które tworzą lek, całkowite i częściowe niedrożność jelit, wrzodziejące zmiany jelita o dużym nasileniu, wiek poniżej 12 lat.

Skutki uboczne Zwiększone ciśnienie krwi, bóle głowy, zawroty głowy, podwójne widzenie.

Dyspnea, suchość w gardle, przekrwienie nosa.

Ból brzucha, wzdęcia, nieprawidłowy stolec, nudności, ból tenesmus, utrata masy ciała, wodobrzusze, niestrawność, zaburzenia oddawania moczu.

Wysypka, ból mięśni, kandydoza, gorączka, polimorfatia.

Dawkowanie i sposób podawania. Lek jest przyjmowany niezależnie od jedzenia, popijając wodą.

Przypisz 1 tabletkę co 6 godzin, czyli nie więcej niż 3 dni na biegunkę podróżnego.

Weź 1-2 tabletki co 8-12 godzin na zapalenie jelit.

Przyjmowanie leku przez ponad 7 dni z rzędu jest zabronione. Przebieg leczenia można powtórzyć nie wcześniej niż za 20-40 dni.

Przedawkowanie Przypadki przedawkowania nie są znane, leczenie objawowe.

Interakcje z innymi lekami. Nie ustalono interakcji rifaksyminy z innymi lekami. Ze względu na to, że lek jest znikomy wchłaniany w przewodzie żołądkowo-jelitowym po podaniu doustnym, rozwój interakcji lekowych jest mało prawdopodobny.

Cyfrowy

Digran - antybiotyk o szerokim spektrum działania, należący do grupy fluorochinolonów.

Farmakodynamika. Lek działa bakteriobójczo, wpływając na replikację i syntezę białek wchodzących w skład komórek bakteryjnych. W rezultacie flora chorobotwórcza ginie. Lek jest aktywny wobec bakterii Gram-ujemnych (podczas spoczynku i dzielenia) i Gram-dodatnich (tylko podczas dzielenia).

Podczas stosowania leku oporność bakterii na niego rozwija się niezwykle wolno. Wykazuje wysoką skuteczność wobec bakterii opornych na leki z grupy aminoglikozydów, tetracyklin, makrolidów i sulfonamidów.

Farmakokinetyka. Lek jest szybko wchłaniany z przewodu żołądkowo-jelitowego i osiąga maksymalne stężenie w organizmie 1-2 godziny po podaniu doustnym. Jego biodostępność wynosi około 80%. Aby zostać usuniętym z organizmu w ciągu 3-5 godzin, oraz w chorobach nerek, ten czas wzrasta. Digran jest wydalany z moczem (około 70% leku) i przez przewód pokarmowy (około 30% leku). W przypadku żółci, nie więcej niż 1% leku jest wydalane.

Stosuj podczas ciąży. Nie przepisywany w czasie ciąży i laktacji.

Przeciwwskazania. Wiek do 18 lat, nadwrażliwość na lek, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy.

Niestrawność, wymioty i nudności, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy.

Bóle głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu, omdlenia.

Wzrost poziomu leukocytów, eozynofili i neutrofili we krwi, arytmie serca, podwyższone ciśnienie krwi.

Kandydoza, kłębuszkowe zapalenie nerek, zwiększone oddawanie moczu, zapalenie naczyń.

Dawkowanie i sposób podawania. Lek przyjmuje się doustnie 250-750 mg, 2 razy dziennie. Przebieg leczenia wynosi od 7 dni do 4 tygodni. Maksymalna dawka dobowa dla osoby dorosłej wynosi 1,5 g.

Przedawkowanie W przypadku przedawkowania parenchyma nerki cierpi zatem, oprócz mycia żołądka i wywoływania wymiotów, konieczne jest monitorowanie stanu układu moczowego. Aby ustabilizować ich pracę, przepisuje się leki zobojętniające zawierające wapń i magnez. Ważne jest zapewnienie pacjentowi wystarczającej ilości płynu. Podczas hemodializy nie więcej niż 10% leku jest wydalane.

Interakcje z innymi lekami:

Didanosine upośledza wchłanianie trawienia.

Warfaryna zwiększa ryzyko krwawienia.

W połączeniu z teofiliną zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych tego ostatniego.

Jednocześnie z preparatami cynku, glinu, magnezu i żelaza, a także z antocyjaninami, Digran nie jest przepisywany. Odstęp powinien być dłuższy niż 4 godziny.

Ftalazol

Ftalazol jest lekiem przeciwbakteryjnym z grupy sulfonamidów z substancją czynną ftalosulfatiazol.

Farmakodynamika. Lek ma szkodliwy wpływ na chorobotwórczą florę, zapobiegając syntezie kwasu foliowego w błonach komórek drobnoustrojów. Efekt rozwija się stopniowo, ponieważ bakterie mają pewną ilość kwasu para-aminobenzoesowego niezbędnego do tworzenia kwasu foliowego.

Oprócz działania przeciwbakteryjnego, ftalolazol ma działanie przeciwzapalne. Lek działa głównie w jelicie.

Farmakokinetyka. Lek praktycznie nie jest wchłaniany do krwioobiegu z przewodu żołądkowo-jelitowego. We krwi wykryto nie więcej niż 10% substancji dawki. Metabolizowany w wątrobie, wydalany przez nerki (około 5%) i przewód pokarmowy wraz z kałem (większość leku).

Stosuj podczas ciąży. Lek nie jest zalecany do stosowania w czasie ciąży i podczas karmienia piersią.

Przeciwwskazania. Indywidualna wrażliwość na składniki leku, choroby krwi, przewlekłą niewydolność nerek, rozlane wole toksyczne, ostre zapalenie wątroby, kłębuszkowe zapalenie nerek, wiek do 5 lat, niedrożność jelit.

Skutki uboczne Bóle głowy, zawroty głowy, niestrawność, nudności i wymioty, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie dziąseł, zapalenie wątroby, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie żołądka, tworzenie kamieni nerkowych, eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, reakcje alergiczne. Rzadko obserwowane zmiany w układzie hematopoetycznym.

Dawkowanie i administracja:

Lek w leczeniu czerwonki przyjmować kursy:

1 kurs: 1-2 dni 1 g, 6 razy dziennie; 3-4 dni 1 g 4 razy dziennie; 5-6 dni 1 g 3 razy dziennie.

2 lekcje prowadzone są w 5 dni: 1-2 dni 1 5 razy dziennie; 3-4 dni 1 g 4 razy dziennie. W nocy nie bierz; 5 dni 1 g 3 razy dziennie.

Dzieci w wieku powyżej 5 lat wyznaczają 0,5-0,75 g, 4 razy dziennie.

W przypadku leczenia innych zakażeń w ciągu pierwszych trzech dni przepisuje się od 1 do 2 g co 4-6 godzin, a następnie połowę dawki. Dzieci są przepisywane w dawce 0,1 g / kg na dobę w pierwszym dniu leczenia, co 4 godziny, a lek nie jest podawany w nocy. W następnych dniach 0,25-0,5 g co 6-8 godzin.

Przedawkowanie Wraz z przedawkowaniem leku rozwija się pancytopenia i makrocytoza. Możliwe zwiększone skutki uboczne. Aby zmniejszyć ich ciężkość może być jednoczesne spożycie kwasu foliowego. Leczenie objawowe.

Interakcje z innymi lekami. Barbiturany i kwas paraaminosalicylowy wzmagają działanie ftalazolu.

Dzięki połączeniu leku z salicylanami, difeniną i metotreksatem, zwiększa się toksyczność tego ostatniego.

Ryzyko agranulocytozy wzrasta wraz z jednoczesnym spożyciem ftalalazy z chloramfenikolem i tioacetazonem.

Ftalazol nasila działanie pośrednich antykoagulantów.

Po połączeniu leku z oksacyliną zmniejsza się aktywność tego leku.

Nie można wyznaczyć Ftalazolem z lekami reagującymi z kwasami, z kwasami, z roztworem epinefryny, z heksametylenotetraaminą. Aktywność przeciwbakteryjna ftalolazolu jest zwiększona w połączeniu z innymi antybiotykami oraz z Procaine, Tetracain, Benzocaine.

Enterofuril

Enterofuril jest jelitowym środkiem antyseptycznym i przeciwbiegunkowym z głównym aktywnym składnikiem nifuroxazide.

Farmakodynamika. Lek ma szeroki zakres aktywności przeciwbakteryjnej. Jest skuteczny w zwalczaniu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych Enterobacteria, przyczynia się do przywrócenia eubiozy jelitowej, nie pozwala na nadkażenie natury bakteryjnej, gdy rozwija się, gdy osoba jest zakażona wirusami enterotropowymi. Lek zapobiega syntezie białek w patogennych bakteriach, dzięki czemu uzyskuje się efekt terapeutyczny.

Farmakokinetyka. Lek po spożyciu nie jest wchłaniany w przewodzie pokarmowym, zaczyna działać po wejściu do światła jelita. Wydalany przez przewód pokarmowy w 100%. Szybkość wydalania zależy od przyjętej dawki.

Stosuj podczas ciąży. Leczenie kobiet w ciąży jest możliwe, pod warunkiem, że korzyści wynikające z zażywania leku przewyższają wszelkie możliwe ryzyko.

Przeciwwskazania:

Nadwrażliwość na lek.

Zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy i niedobór sacharozy (izomaltoza).

Skutki uboczne Mogą wystąpić reakcje alergiczne, nudności i wymioty.

Dawkowanie i sposób podawania. 2 kapsułki cztery razy dziennie, dla dorosłych i dzieci po 7 latach (dla dawki kapsułek 100 mg). 1 kapsułka 4 razy dziennie, dorośli i dzieci po 7 latach (w dawce 200 mg kapsułki). 1 kapsułka 3 razy dziennie dla dzieci od 3 do 7 lat (dla dawki kapsułek 200 mg). Przebieg leczenia nie powinien trwać dłużej niż tydzień.

Przedawkowanie Przypadki przedawkowania nie są znane, więc jeśli pacjent przekroczy zalecaną dawkę, zaleca się płukanie żołądka i leczenie objawowe.

Interakcje z innymi lekami. Lek nie wchodzi w interakcje z innymi lekami.

Lewomycetyna

Lewomycetyna - lek przeciwbakteryjny o szerokim spektrum działania.

Farmakodynamika. Lek zapobiega syntezie białek w komórkach bakterii. Skuteczny wobec patogenów opornych na tetracyklinę, penicylinę i sulfonamidy. Lek ma szkodliwy wpływ na drobnoustroje Gram-dodatnie i Gram-ujemne. Przeznaczony jest do leczenia infekcji meningokokowych, czerwonki, duru brzusznego i klęski organizmu ludzkiego przez inne szczepy bakterii.

Lek nie jest skuteczny wobec bakterii kwasoodpornych, rodzaju Clostridia, Pseudomonas aeruginosa, niektórych rodzajów gronkowców i grzybów pierwotniakowych. Oporność na chloramfenikol w bakteriach rozwija się powoli.

Farmakokinetyka. Lek ma wysoką biodostępność, która wynosi 80%.

Absorpcja substancji leczniczej wynosi 90%. Komunikacja z białkami osocza - 50-60% (dla wcześniaków - 32%).

Maksymalne stężenie leku we krwi osiąga się 1-3 godzin po podaniu i utrzymuje się przez 4-5 godzin.

Lek szybko przenika wszystkie tkanki i płyny biologiczne, koncentrując się w wątrobie i nerkach. Około 30% leku znajduje się w żółci.

Lek jest w stanie pokonać barierę łożyskową, surowica płodu zawiera około 30-50% całkowitej ilości substancji pobranej przez matkę. Lek znajduje się w mleku matki.

Metabolizowany przez wątrobę (ponad 90%). Hydroliza leku z tworzeniem nieaktywnych metabolitów zachodzi w jelicie. Jest usuwany z organizmu po 48 godzinach, głównie przez nerki (do 90%).

Stosuj podczas ciąży. Podczas ciąży i podczas karmienia piersią lek nie jest przepisywany.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na składniki leku i na azydifenikol, tiamfenikol.

Zaburzenia krwiotwórcze.

Choroby wątroby i nerek, o ciężkim przebiegu.

Choroby grzybicze skóry, egzema, łuszczyca, porfiria.

Wiek poniżej 3 lat.

Skutki uboczne Nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie jelit, niestrawność. Przy przedłużonym stosowaniu leku może rozwinąć się zapalenie jelit, które wymaga natychmiastowego anulowania.

Niedokrwistość, agranulocytoza, leukopenia, trombopenia, zapaść, skoki ciśnienia krwi, pancytopenia, erytrocytopenia, granulocytopenia.

Ból głowy, zawroty głowy, encefalopatia, dezorientacja, omamy, zaburzenia smaku, zaburzenia w pracy narządów wzroku i słuchu, zwiększone zmęczenie.

Gorączka, zapalenie skóry, zapaść sercowo-naczyniowa, reakcja Jarisha-Herxheimera.

Dawkowanie i sposób podawania. Tabletka nie jest żuta, w całości popijana wodą. Najlepiej przyjmować lek 30 minut przed posiłkiem. Dawka i czas trwania kuracji ustala lekarz, w oparciu o indywidualne charakterystyki przebiegu choroby. Pojedyncza dawka dla dorosłych - 250-500 ml, wielość odbioru - 3-4 razy dziennie. Maksymalna dawka leku, którą można przyjmować na dobę - 4 g.

Dawkowanie dla dzieci:

Od 3 do 8 lat - 125 mg, 3 razy dziennie.

Od 8 do 16 lat - 250 mg, 3-4 razy dziennie.

Średni czas leczenia wynosi 7-10 dni, maksymalnie dwa tygodnie. W przypadku dzieci lek podaje się tylko domięśniowo. Aby przygotować roztwór, zawartość butelki z lewomycetyną rozcieńcza się w 2-3 ml wody do wstrzykiwań. Można zastosować do znieczulenia 2-3 ml roztworu Novocainum w stężeniu 0,25 lub 0,5%. Wprowadź lek powoli i głęboko.

Maksymalna dawka dobowa - 4 g.

Przedawkowanie W przypadku przedawkowania obserwuje się blednięcie skóry, zaburzenia czynności krwi, ból gardła, gorączkę i nasilone działania niepożądane. Lek należy całkowicie zlikwidować, przepłukać żołądek i wyznaczyć enterosorben. Jednocześnie prowadzona jest terapia objawowa.

Interakcje z innymi lekami. Lewomycetyna nie jest przepisywana jednocześnie z sulfonamidami, ristomycyną, cymetydyną, lekami cytotoksycznymi.

Promieniowanie podczas leczenia chloramfenikolem prowadzi do depresji hematopoetycznej.

Połączenie leku z ryfampicyną, fenobarbitalem, ryfabutyną prowadzi do zmniejszenia stężenia chloramfenikolu w osoczu krwi.

Okres eliminacji leku zwiększa się w połączeniu z paracetamolem.

Lewomitsetin osłabia działanie leków antykoncepcyjnych.

Farmakokinetyka takich leków jak takrolimus, cyklosporyna, fenytoina, cyklofosfamid jest naruszana w połączeniu z chloramfenikolem.

Istnieje wzajemne osłabienie działania lewomycetyny za pomocą penicyliny, cefalosporyn, erytromycyny, klindamycyny, leworyny i nystatyny.

Lek zwiększa toksyczność cykloseryny.

Tetracyklina

Tetracyklina jest lekiem przeciwbakteryjnym z grupy tetracyklin.

Farmakodynamika. Lek zapobiega tworzeniu nowych kompleksów między rybosomami i RNA. W rezultacie synteza białek w komórkach bakterii staje się niemożliwa i umierają. Lek działa przeciwko gronkowcom, paciorkowcom, listeriom, clostridiom, wąglikom itp. Tetracyklinę stosuje się w celu pozbycia się kokluszu, od bakterii hemofilnych, od E. coli, od patogenów rzeżączki, od Shigella, pałeczki plagi. Lek skutecznie zwalcza blady krętek, riketsje, borrelia, cholera vibrio, itp. Tetracyklina pomaga pozbyć się niektórych gonokoków i gronkowców odpornych na penicyliny. Może być stosowany w celu wyeliminowania chlamydii trachomatis, psychozy i zwalczania ameby czerwonkowej.

Lek nie jest skuteczny w odniesieniu do Pseudomonas aeruginosa, proteus i ząbkowania. Większość wirusów i grzybów jest na nie odporna. Nie jest wrażliwy na grupę paciorkowców A-tetracykliny beta-analitycznych.

Farmakokinetyka. Lek jest wchłaniany w ilości około 77%. Jeśli przyjmujesz go z pokarmem, liczba ta maleje. W przypadku białek wiązanie wynosi około 60%. Po spożyciu maksymalne stężenie leku w organizmie obserwuje się w ciągu 2-3 godzin, poziom spada w ciągu kolejnych 8 godzin.

Najwyższą zawartość leku obserwuje się w nerkach, wątrobie, płucach, śledzionie i węzłach chłonnych. Lek we krwi jest 5-10 razy mniejszy niż w żółci. Występuje w małych dawkach w ślinie, mleku matki, w tarczycy i gruczole krokowym. Tetracyklina gromadzi tkanki nowotworowe i kości. U osób z chorobą ośrodkowego układu nerwowego podczas stanu zapalnego stężenie substancji w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi od 8 do 36% stężenia w osoczu. Lek łatwo pokonuje barierę łożyskową.

Nieznaczny metabolizm tetracykliny występuje w wątrobie. W ciągu pierwszych 12 godzin około 10-20% podanej dawki zostanie wydalone przez nerki. Wraz z żółcią, około 5-10% leku dostaje się do jelita, gdzie część z nich jest ponownie wchłaniany i zaczyna krążyć w organizmie. Ogólnie około 20-50% tetracykliny jest wydalane przez jelita. Hemodializa w celu jego usunięcia pomaga słabo.

Stosuj podczas ciąży. Lek nie jest przepisywany podczas ciąży i laktacji. Może prowadzić do poważnego uszkodzenia tkanki kostnej płodu i noworodka, a także nasila reakcję nadwrażliwości na światło i przyczynia się do rozwoju kandydozy.